Heerlijk in het zonnetje maak ik dit blog! We hebben een droge, maar heel koude dag achter de rug. Met veel wind. Gelukkig voor ons goede wind, maar toch. Ik denk dat het rond 12 uur 17 graden was. Wat de stand was toen we opstonden? Geen idee, maar ik heb zeker 40 km gefietst met dove witte vingers. Nog steeds is het zo dat we aan de voorkant warm zijn en dan na een kwartier moeten draaien. 
Het was verder een prima fietsdag. Tegen de koude kun je je wel kleden!
Grappig, we herkennen maar flarden van de route. Manlief maakt grapjes: “We maken gewoon elk jaar de zelfde reis! Als we het toch niet herinneren, maakt dat toch niets uit. Scheelt een hoop gezoek vooraf. Welke route, welke boekjes, welke campings? “
We staan nu op een camping waar we eerder zijn geweest. Nu we er zijn weten we dat we er eerder zijn geweest. Liefelijk camping met van alle gemakken voorzien. Behalve picknicktafels, die zijn ingepikt door de vaste kampeerders. Belachelijk, alsof ze niet genoeg stoelen bij zich hebben.
Ik keer me even om, zodat de achterkant nu kan warmen. Het is me wel een vakantie. Regen,kou en wind. De conditie is prima en de klimmetjes zijn geen probleem. Toch denk ik dat het zwaarder is dan dat we zo in de gaten hebben. Vannacht weer 8.30 uur geslapen. Als een blok! Niets gehoord van het grote stads leven. Volgens Manlief muziek tot zeker 3 uur! Het lichaam heeft dan zeker rust nodig.
Gisteren toen we aan kwamen troffen we mensen die 50 km hadden gefietst en op weg naar Santiago zijn. Ze zagen er uit!! Helemaal kapot en verwaaid. 50 Km tegen de wind in met veel klimmen, het kan vreselijk zijn. Vandaag hadden wij wind mee, dan ziet de wereld er anders uit. Maar als je naar Santiago wilt fietsen, moet je niet te vaak van deze dagen hebben. Zij wilden vandaag naar Troyes. Maar 100 Km met tegenwind op het dak van de wereld fietsen. Je fietst op de hoogvlakte en kijkt over eindeloze velden met graan. Frankrijk is de graanschuur van Europa. Dat is hier duidelijk te zien. En dan in Troyes voor een gesloten camping staan. Vreselijk! Dat konden we hun besparen.
De klok speelt hier nu het deuntje van Lourdes. Ik herken de wijs, maar weet de titel niet.
Ik kijk nu tegen de liefelijk rivier aan. Maar volgens een Nederlander die hier staat stond 14 dagen hier water tot kniehoogte. Nu niets meer van te zien. Met man en macht hebben de brandweer en de gemeente gewerkt om alles weg te halen, later weer schoon te maken en weer neer te zetten. De kampeerders mochten in de sporthal overnachten. 6 dagen lang!
Het wordt een verhaal in etappes. We zijn nog even wezen kijken naar het imposante momument dat de Amerikanen geschonken hebben aan dit dorp. Ter nagedachtenis aan dr bevrijding in 1918. We zijn er dr vorige keer ook geweest. Indrukwekkend door de grote. Een beetje over de top voor de omgeving. We herinnerden ons het uitzicht. De stenen waren warm. Lekker even . In tegenstelling tot de camping. Een drassig natte koude ondergrond. Gelukkig hebben we de donzen slaapzakken. Er zijn ook jaren dat we deze niet gebruiken. Ivm de warmte.
Morgen eerst langs de Carefoor. Inslaan! De tassen zijn weer leeg.
Ik weet niet waar we morgen heen gaan. 60 km en klimmen. De volgende dag naar Bastenaken. Die route is weer 100. Dan begint de terugreis. Op te schieten. We willen op de fiets tot huis.
Het begint er nu toch echt uit te zien
Bij weer online de bolletjes groen worden en niet elke keer van kleur verschieten. Gewoon een poosje met goed weer fietsen is ook prettig:
En zoals gewoonlijk, het licht gaat aan en schijnt uiteraard net weer in onze tent. Er zijn twee zaken die bij kamperen horen: altijd ‘s nachts te veel licht en als je stopt overdag maait iemand het gras of komt met de vuilniswagen langs. We dachten dat dit bij ons hoorde. Wr denken nu dat dit gewoon het leven is. Altijd licht en geluid! Het is zoals het is!
Km 74
Weer koud droog later zon
Diner pasta met bonen en Tomatensaus
Reacties
Een reactie posten